شعر گوڵباخ برگرفته از داستان گوڵباخ سروده‌ی سیامک نجفی

شعر گوڵباخ

شعر گوڵباخ بر گرفته‌ از افسانه‌ی گوڵباخ است. در افسانه‌ی گولباخ، جدا از قسمت‌های طنز و اصطلاحات هجوی که‌ در آن بکار رفته است، گولباخ دختری زیبا رو، با هیکلی بسیار ورزیده، صورتی چون ماه‌ ، چشمانی درخشان، براق درشت و سیاه و موهای بلند و مشکی چون لباس شب، که زیبایش را دو چندان کرده‌ بود، ایفای نقش می‌کند. تنها دوست واقعی گوڵباخ باد موسمی (شه‌ماڵ) است که‌ در اوقات خیلی تنگ به‌ فریادش می‌رسد و وقتێ دل کوچکش می‌گیرد باد نجات بخش با وزیدنش موسم شادی بخش را در وجود درختر به‌ جوش و خروش درمی‌آورد.

گولباخ شخصیتی است که‌ در مقابل ناعدالتی‌های اجتماعی نامادری تحمل و صبر پیشه‌ کرده و در نهایت زمانی که توسط  نامادریش در پستوی خانه‌ پنهان شده‌ بود، در یک لحظه‌ تصمیم می‌گیرد که‌ خودش باشد و به‌ ترس خودش در مقابل تشرهای نامادریش غلبه‌ کند و خود را آشکار نماید.پس با متانت  و غرور تمام، با گردنی افراشته‌، از پله‌های سنگی خانه‌شان پایین می‌آید و به‌ دل‌داده‌ایی که‌ با اسب سپید به‌ انتظارش نشسته‌، روبرو می‌شود.

 

گوڵباخ

 

تو ئه‌ڕا گوڵباخ بیین چشتێ ناتوای

یه‌ تووز ئامیژه‌ن

کانی و ئاوی بۊچک و

باخه‌وانی قه‌یچی وه‌ ده‌س  

یا بێ قه‌یچی

یا هە، بێ ده‌نیکێگ باخه‌وان

وه‌ گه‌ر مل خستن دڵه‌ چرچه‌ 

چەپیە و ملوانگ چەپی چەواشەی زینه‌تی ئه‌ڕا تو نیه‌

چرپه‌ی پای دلیق

له‌ گوڵ سوو وه‌ ده‌سه‌یل سروه‌

وه‌ همه‌ت گژه‌ی وای شه‌ماڵ ئه‌ڕا 

تووژێ کزرگه‌ و دڵخوه‌شی

پا وینک و ده‌س وینک توییه‌

چنین تو له‌ ده‌سه‌یل

ئاشقی ته‌تێ

ک ئه‌تر جه‌سه‌د 

له‌ ئه‌ولای فه‌رسه‌خ خه‌شێ کردگه‌

تو هه‌ تووزێ ئامیژه‌ن داشتگ توای

 شانه‌ی چوین بۊچکێ

کانی بۊچکێ 

له‌ ناو باخ بۊچکێ.

 

اشاره‌:

ئامیژه‌ن: ماده‌ی اولیه‌ی که‌ برای درست کردن ماست از آن استفاده‌ می کنند. ئامیژه‌ن مقدار خیلی کمی ماست است که‌ هستی و موجودیت ماست جدید را درست می کند. بدون ئامیژه‌ن ماستی درست نخواهد شد.

دڵەچرچە: دڵهرە، ترس

دلیق:.هستەایی کە گولباخ (گل محمدی) از آن بوجود می آید

چرپە: یک نوع آوا است، مثل صدای ماچ کردن

تووزیگ: یە ذرەایی

سروە: نسیم

ملوانک: گردنبند

پاوینک: پا بندهای زینتی که‌ دختران به‌ پا می بندند

ده‌سوێنک: دستبد های زینتی دختران

فه‌رسه‌خ: فاصله‌ایی خیلی دور دست و خیالی

کانی: چشمه‌، هستی و دانشی که‌ مدام می تراود و می خروشد و همه‌ از این چشمه‌ی جوشان می نوشند.

شعر گوڵباخ برگرفته از داستان گوڵباخ به روایت آقای سیامک نجفی است.

This post is available: فارسی

اگر شما دوستدار فرهنگ بومی و پایداری زیستگاه هستید و می توانید؛ در این راستا گامی بردارید؛ با ژیان‌گه زاگروس تماس بگیرید.

WordPress Lightbox
This site uses cookies to offer you a better browsing experience. By browsing this website, you agree to our use of cookies.